DE VRIJE WIL!

Ondanks hetgeen de meanstraem media ons wil doen geloven vinden er nog steeds wereldwijd in duizenden steden Occupy-protestacties plaats, waarbij de afgelopen maanden heel verschillende soorten mensen geprotesteerd hebben tegen het systeem en tegen de graaicultuur van de bankiers. Doch, ooit nam ik deel aan een experiment waarbij mensen ‘moesten ervaren’ hoe de energie van het geld werkt en sindsdien vraag ik me af    of mensen wel door hebben dat ditzelfde gegraai en dezelfde hebberigheid net zo goed in henzelf zit. Dat de vrije wil langzamerhand vervangen is door een subtiele vorm van slavernij. De slavernij van het hebben, het bezitten, slavernij die inmiddels heel diep geworteld is.

Het boven aangehaalde experiment behelsde drie onderdelen:   * geld nemen – * geld geven – * geld vragen!                          

Motivatie voor dit experiment was om onze relatie met en naar het geld voor onszelf te ontdekken. Voor dit experiment hadden we van tevoren al een (door ons te bepalen) hoeveelheid muntgeld mee moeten brengen. We kregen allemaal een schaaltje waarin we dit bedrag aan muntgeld moesten doen en we werden in groepen opgedeeld om deze ‘ervaring te ondergaan’. Gelukkig had ik een bedrag van maar circa fl 20,- aan muntgeld en ik had het woordje TEAM opgepikt.

Rondom ons en helaas ook binnen ‘ons team’ gingen mensen direct in de aanval en graaiden links en rechts zoveel mogelijk muntgeld uit de schaaltjes van de anderen. Het was ronduit walgelijk om te zien!! Uiteindelijk verhief ik mijn stem en dreigde mijn team-genoten om met de volle hand een mep onder die schaaltjes te geven zodat het geld letterlijk rond zou vliegen en bij de andere teams zou belanden. Naarmate de spanning stijgt kan ik tamelijk dwingend overkomen, zoals soms vereist in crisissituaties. Te midden van alle tumult legde ik uit dat we een gesloten groep, dus een gesloten circuit vormden. Er kwam zodoende geen extra geld binnen, noch ging het eruit en het best mogelijke resultaat dat we konden bereiken was, om min of meer te eindigen met het beginbedrag dat iedereen voor dit experiment had uitgetrokken. De chaotische stemming om ons heen bracht ons team gelukkig enigszins tot bezinning, vooral toen we merkten dat alles gefilmd werd.

Tijdens het tweede deel moesten we geld uitdelen en dat ging moeizaam, niet van harte doch alles rondom werd een stuk rustiger. Maar ik denk dat een hoop leuke -kort tevoren- ‘kennismakingen’ na dit experiment wel zijn gesneuveld en dat men elkaar met andere ogen is gaan bekijken. Ook bij de derde ronde: bij anderen vragen om geld heeft eveneens aan menige ‘leuke indruk’ een einde gemaakt, want je mocht ja of nee tegen de vrager zeggen. De manier waarop sommigen een moeizaam ‘ja’ eruit kregen of de afwijzende lichaamstaal bij het ‘nee’ sprak boekdelen.

Geld en de daaraan verbonden illusie van macht en invloed werkt als een drug en net als  een drugsverslaafde, ontkennen wij zelf enige verantwoordelijkheid voor de uitwassen van onze consumptieverslaving. We worden dagelijks ‘gevoed’ met glamour, glossy en glory. Extreme make-overs, zowel van je lijf als van je leefomgeving. Gaan we daarin niet mee, dan vertonen wij afwijkend gedrag, valt ons de minachting van de omgeving ten deel en langzamerhand worden wij daarmee vergiftigd en leveren wij steeds meer kleine stukjes vrije wil in.

Een tweede vorm van ‘slavernij’ is ‘het programma’, dat we per se moeten laten zien dat we iemand zijn en dat we absoluut iets voorstellen ten opzichte van anderen. Dat brengt ons ertoe anderen omlaag te halen, zodat we zelf net ietsjes meer voorstellen. Dat we kritiek blijven leveren omwille van de kritiek zodat we als ‘deskundigen’ overkomen.

Eén bron van beïnvloeding (zeg maar rustig conditionering) begint feitelijk al ‘op het schoolplein’ maar wordt zelden of nooit gecorrigeerd door leerkrachten, die daar een heel belangrijk stuk opvoeding negeren, verwaarlozen of uit gemakzucht laten liggen. Sommige leerkrachten doen dit zelfs uit frustratie, sadisme of uit ‘gezagsgevoeligheid’ ten aanzien van ouders, die zogenaamd maatschappelijk interessant voor hen kunnen zijn. Dan wel lid van de oudercommissie.

Bij veel van mijn sessies kwamen we uit bij die tijd, ervaringen en emotionele deuken opgelopen op het schoolplein of tijdens buitenschoolse activiteiten.

Maar een kind dat zich voorstaat op betere kleding, rijke ouders en het kunnen uitdelen van extraatjes vertelt hier ook iets mee over zijn/haar opvoeding en de instelling van de ouders: ‘populariteit is te koop en de andere kinderen zijn kuddedieren’. Zo’n kind wordt van huis uit daarmee besmet en niet zelden berust populariteit op het pesten van ‘kinderen van een mindere God’. Op dat schoolplein krijgen kinderen zodoende al mee, dat vrije wil onderworpen is aan de wil van degene met de grootste bek, die de meeste kuddedieren aan zich weet te binden. Te weinig leerkrachten die ingrijpen of hiertegen corrigerend optreden.

Zodoende kunnen zich vormen van compensatiegedrag ontwikkelen tot onbegrepen behoeften en die behoeften zijn oneindig gebleken en vertalen zich naar onverzadigbare honger tot consumeren. Of anderen door aankopen te overtroeven. Dan is het nog maar een kleine stap naar consumptieverslaving.

De makers van de meest uiteenlopende producten, die eerst met behulp van reclame de consument nog probeerden te verleiden om hun product te verkiezen boven die van anderen, zijn om meer winst te maken, steeds verder gegaan in het gebruik van de massamedia om de consument te manipuleren tot een aan consumptie verslaafd mens.

In het begin ging het eerst nog om gangbare en nuttige producten, maar de markt breidde zich snel uit tot overbodige luxeartikelen, kinderspeelgoed, snoepgoed, allerhande extra dranken, techno stuff, computerspellen, kleding, make-up artikelen, schoenen, films, muziek……… Vaker moet je ook het hoofd bieden aan de kritiek van anderen op je inkopen, die maar al te dikwijls in verhouding staan tot de aanschaf en niet zelden voort komt uit platvloerse jaloezie.

Vanuit je structurele ontevredenheid en je zoektocht naar waardering blijf je zoeken naar geluk en bevrediging. Producten die je even blij, interessant of populair maken trekken maar even de aandacht of  blijven nooit lang in de mode. De producenten varen er wel bij. Maar ze kunnen je geen liefde schenken of zelfrespect of een gevoel van veiligheid. En dus blijf je liefdesvervangers en troostproducten zoeken, aanschaffen tot in het oneindige. Dat is de consumptieverslaving.

Deze rottigheid is een deel van je leven en denken geworden en jij zelf bent verworden tot een deel van deze verrotte maatschappij, die slechts bestaat uit ‘schone’ schijn en illusies.

Indien je een betere maatschappij wilt, zul je eerst die maatschappij uit jezelf moeten verwijderen om vanuit je eigen kern de nodige veranderingen te bewerkstelligen.

Onderken dat jij die maatschappij bent en betrek je kritiek op die maatschappij ook eens op jezelf.

Onderwerp je vrije wil aan een uitgebreid onderzoek en durf voor die vrije wil uit te komen. Neem de beslissing om dingen te doen die jij uit vrije wil wenst te ondernemen en te kopen wat jij nodig vindt om aan te schaffen. Zoek uit wat jou gelukkig maakt en hoe jij dat ingevuld wil zien. Maar ga dan ook ALLEEN BIJ JEZELF te rade.

Over resoundeffects

Mijn naam is Gabriele van Doorn, ik woon in Heerlen - Parkstad Z.Limburg. * mijn website is te vinden op: www.klank-kleur.nl/ * en U kunt me vinden op: http://nl.linkedin.com/in/gabrielevandoorn
Dit bericht werd geplaatst in Ter overdenking en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s